رباعی ۹۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از بی‌معنایی و بی‌هدف بودن زندگی خود سخن می‌گوید و به ناکامی‌هایش اشاره می‌کند. او از ساقی می‌خواهد که جامی بیاورد تا با نوشیدن می، غم و اندوه این جهان را از خود دور کند. به‌طور کلی، ابیات بیانگر احساس ناامیدی و تمایل به رهایی از سختی‌های زندگی هستند.
چون آمدنم به من نَبُد روز نخستوین رفتنِ بی‌مراد عَزمی‌ست درست
هوش مصنوعی: وقتی که به دنیا آمدم، روز اولی برایم وجود نداشت و این رفتن بی‌هدف و بیخواسته، تصمیمی قاطع است.
برخیز و میان ببند ای ساقی چُسْتکاندوهِ جهان به می فرو خواهم شست
هوش مصنوعی: بیدار شو و میان را پر کن ای ساقی چالاک، مینوشم تا غمهای جهانی را از خود دور کنم.