رباعی ۹۹

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به موضوع وجود و عدم می‌پردازد و می‌گوید که او به عمق مسائل پی برده و از حقیقت هستی و نیستی آگاه است. با این حال، به خاطر دانش و آگاهی‌اش شرمنده است و احساس می‌کند که هنوز مرتبه‌ای بالاتر از حالتی که در آن است، وجود دارد که او به آن دست نیافته است.