تناجی
خیام نیشابوری

رباعی ۱۱۹

فصلِ گُل و طَرْفِ جویْبار و لبِ کِشْتبا یک دو سه تازه‌ دلبری حورسرشت
پیش آر قَدَح که باده‌نوشانِ صَبوحآسوده ز مسجداند و فارغ ز بهشت