تناجی
خیام نیشابوری

رباعی ۱۲۸

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِیاوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی
مِی خور، مخور اندوه که گفته‌ است حکیمغم‌های جهان چو زَهر و تِریاقش می