رباعی ۱۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر به زیبایی و زودگذر بودن زندگی اشاره شده است. شاعر به محبوب خود توصیه می‌کند که قبل از آنکه نام او از دنیا برود و غم دل انسان را دربرگیرد، باید از شادی و لذت لحظات استفاده کند. همچنین به زیبایی موهای محبوب اشاره می‌کند و تأکید دارد که باید آن را آشکار کرد، قبل از اینکه این زیبایی نیز زیبایی‌اش را از دست بدهد. در واقع، پیامی در باب گذر زمان و ضرورت بهره‌برداری از لحظات شادی‌آور زندگی دارد.
زان پیش که نامِ تو ز عالَم برودمِی خور که چو می به دل رسد غم برود
هوش مصنوعی: قبل از آنکه نام تو از این دنیا برود، مینوش، زیرا وقتی که شراب به دل برسد، غم از دل میرود.
بُگْشای سرِ زلفِ بُتی بند ز بندزان پیش که بند بندت از هم برود!
هوش مصنوعی: دربارهی زیبایی و جذابیت کسی صحبت میشود که از او میخواهند موهایش را باز کند. این خواسته به نوعی استعارهای از آزادی و رهایی است. گوینده در بیان احساسش به طرف مقابل هشدار میدهد که پیش از آنکه مدتها بگذرد و فرصتها از دست برود، باید این زیبایی را نشان دهد و از قید و بندها رها شود.