رباعی ۱۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ناپایداری زندگی زن اشاره دارد. شاعر به این موضوع می‌پردازد که زندگی مانند زیر آسمان بی‌پناهی است و با وجود سختی‌ها و آفات دنیا، باید از لحظات زندگی لذت برد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در نهایت همه افراد به خاک برمی‌گردند و بنابراین باید به اهمیت و ارزش لحظات شادی و زندگی توجه کرد.
* تَن زن چو به زیرِ فَلَکِ بی‌باکیمِی نوش چو در جهانِ آفت‌ناکی
هوش مصنوعی: وقتی که در زیر آسمان بیپروا قرار داری، بهتر است از زندگی لذت ببری و نوشیدنیها را بچشیدی، زیرا این دنیا پر از چالشها و سختیهاست.
چون اوّل و آخِرت به جز خاکی نیست،انگار که بر خاک نه‌ای، در خاکی!
هوش مصنوعی: تمامی آغاز و پایان ما فقط از خاک است. به نوعی، گویی که تو در خاک هستی و از آن جدا نیستی.