تناجی
خیام نیشابوری

رباعی ۱۳۲

* می بر کفِ من نِهْ که دلم در تاب استوین عمرِ گریزپای چون سیماب است
دریاب که آتشِ جوانی آب استهُش دار که بیداری دولت خواب است!