تناجی
خیام نیشابوری

رباعی ۱۴۰

خیام! اگر ز باده مستی، خوش باشبا لاله‌رخی اگر نشستی، خوش باش
چون عاقبتِ کار جهان نیستی اَستانگار که نیستی، چو هستی، خوش باش