رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر اشاره به دلی می‌شود که به خاطر دیدن معشوق خود، پر از غم و خون شده و سپس چشم از دنیا بسته است. راوی از عشق و شور و شوق صحبت می‌کند و به یاد لیلی و مجنون می‌افتد که چگونه عشق باعث تغییر حال آنها شده است. در نهایت، شعر به تجربه‌های عاشقانه و تب و تاب‌های ناشی از عشق اشاره دارد.
آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفتو ز دیدهٔ خون گرفته، بیرون شد و رفت
هوش مصنوعی: دل کسی که تو را زیبا دیده، به شدت آزرده و خونین شده و در نهایت، از چشمهایش که پر از اشک است، دور شده و رفته است.
روزی، به هوای عشق، سیری می‌کردلیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت
هوش مصنوعی: روزی، به خاطر عشق، در حال گشت و گذار بود که شخصی را شبیه لیلی دید و تحت تأثیر قرار گرفت و به او دل باخت و راهی شد.