رباعی شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: شعر به این معناست که زندگی دنیا همانند خانه انسان است. در این دنیا، آدمی همه کارها را انجام میدهد و خداوند همواره به او لطف و رحمت میکند. بنابراین باید خوشحال بود، چرا که زندگی و سرنوشت هرکس مانند فصل بهار در آغاز سال مشخص میشود.
تا منزل آدمی سرای دنیاستکارش همه جرم و کار حق، لطف و عطاست
هوش مصنوعی: تا زمانی که انسان در این جهان زندگی میکند، تمام فعالیتهای او ممکن است گناه باشد، اما در عوض، کارهای خداوند همیشه پر از محبت و رحمت است.
خوش باش که آن سرا چنین خواهد بودسالی که نکوست، از بهارش پیداست
هوش مصنوعی: خوشحال باش که اینجا آیندهای روشن در انتظار است، چرا که سالی که خوب باشد، نشانههایش از بهار مشخص میشود.