رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دیدن زاهدی در میکده می‌پردازد که حالتی مست دارد و تسبیح به گردن و صراحی در دستش است. وقتی از او می‌پرسد چرا در میکده است، زاهد پاسخ می‌دهد که حتی از میکده هم می‌توان به سوی حقی حرکت کرد. این شعر به رابطه میان دنیا و معنویت و جستجوی حقیقت اشاره دارد.
در میکده دوش، زاهدی دیدم مستتسبیح به گردن و صراحی در دست
هوش مصنوعی: دیشب در میخانه مرد زاهدی را دیدم که مست بود و تسبیحی به گردن داشت و در دستش نیز لیوانی بود.
گفتم: ز چه در میکده جا کردی؟ گفت:از میکده هم به سوی حق راهی هست
هوش مصنوعی: گفتم: چرا در میکده اقامت داری؟ پاسخ داد: از میکده نیز راهی به سوی حقیقت وجود دارد.