رباعی شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به درد و رنج خود اشاره می‌کند و از دنیا و مشکلاتش گله‌مند است. او با دلش سخن می‌گوید و از اینکه از لحاظ جسمی کم‌طاقت شده، ابراز ناراحتی می‌کند. دل نیز به او یادآوری می‌کند که چون به مرگ نزدیک شده، نگران نباشد، بلکه مشکل کسی را می‌بیند که هنوز به دنیا آمده و دردهای زندگی را تجربه نکرده است.
با دل گفتم: به عالم کون و فسادتا چند خورم غم؟ تنم از پا افتاد
هوش مصنوعی: به دل خود گفتم: تا کی باید در این دنیای نابسامان غم و اندوه بکشم؟ از شدت درد، وجودم به شدت خسته و ناتوان شده است.
دل گفت: تو نزدیک به مرگی، چه غم استبیچاره کسی که این دم از مادر زاد
هوش مصنوعی: دل گفت: تو به مرگ نزدیک هستی، پس چرا نگران هستی؟ چه غم بزرگی برای کسی که این لحظه به دنیا آمده و هنوز زندگی را تجربه نکرده است؟