رباعی شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان احساسات عاطفی شاعر نسبت به معشوق پرداخته است. شاعر ابراز می‌کند که جز خیانت و جفا از محبوب چیزی ندیده و هیچ‌کس داستان وفای او را نشنیده است. او با عشق و علاقه فراوان از معشوق می‌خواهد که با لطف چیزی بگوید تا دلش را آرام کند و از اثر لعل (رنگ و زیبایی) او بگوید که چرا از او دور شده است.
ای آنکه دلم غیر جفای تو ندیدوی از تو حکایت وفا کس نشنید
هوش مصنوعی: ای آنکه غیر از بیوفایی تو چیزی از دل من ندید، و هیچ‌کس داستان وفاداری تو را نشنیده است.
قربان سرت شوم، بگو از ره لطفلعلت، به دلم چه گفت کز من برمید
هوش مصنوعی: دوست عزیز، جانم را فدای تو میکنم. بفرما، از طریق لطف و زیبایی لبانت، به من چه گفتهای که از دل من میگریزد و دور میشود؟