رباعی شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس ناکامی و نقص خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که کارهایش از وجود ناتمامش برنمی‌آید و در واقع، وجود او به نوعی به عدم می‌انجامد. اما با این حال، امیدوار است که از این عدم به وجود و تحقق برسد، زیرا از نفی و نقص می‌توان به اثبات و حقیقتی جدید رسید.
کاری ز وجود ناقصم نگشایدگویی که ثبوتم انتفا می‌زاید
هوش مصنوعی: از وجود ناتوان و کمبودهای خود کاری برنخواهد آمد، انگار که اثبات وجودم از میان میرود.
شاید ز عدم، من به وجودی برسمزان رو که ز نفی نفی، اثبات آید
هوش مصنوعی: شاید از عدم به وجودی برسم، زیرا از نفی و بیمعنایی، هستی و حقیقتی ظهور می‌کند.