رباعی شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از حالتی غمگین سخن می‌گوید که در هنگام سحر به دل خود گوش فرا داده و سوالی را مطرح می‌کند. او از خدایی می‌پرسد که چرا کسی که از او به عنوان «گبری» یاد می‌شود، نباید به سمت کعبه برود در حالی که کلیسا از او خجالت می‌کشد. این شعر به تضادهای مذهبی و هویتی اشاره دارد.
آهنگ حجاز می‌نمودم من زارکامد سحری به گوش دل این گفتار
هوش مصنوعی: من در دل شب، صدای دلنشینی را از سرزمین حجاز میشنیدم که آوای آن به گوش جانم رسید و با حالتی اندوهگین به من سخن میگفت.
یارب، به چه روی جانب کعبه رودگبری که کلیسیا از او دارد عار
هوش مصنوعی: ای خدا، به چه دلیلی کسی که پیرو دین زرتشت است به سوی کعبه میرود، در حالیکه کلیسا از او احساس شرم و ننگ دارد؟