رباعی شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساساتی عمیق در ارتباط با محبوبش اشاره می‌کند. او خود را مانند شمعی زار و اسیر می‌بیند و می‌گوید که محبوبش در آسیب رساندن به او تقصیری ندارد. شاعر از این می‌گوید که محبوبش با دیگران صحبت می‌کند و این موضوع باعث حسرت و سوزش او می‌شود. او امیدوار است که محبوبش نگاهی به او بیندازد، چرا که این غم و اندوه او را به مرگ نزدیک می‌کند.
در بزم تو ای شمع، منم زار و اسیردر کشتن من، هیچ نداری تقصیر
هوش مصنوعی: در جشن و شادی تو ای شمع، من غمگین و گرفتارم و در نابود کردن من، از تو هیچ گونه تقصیری نیست.
با غیر سخن کنی، که از رشک بسوزسویم نکنی نگه، که از غصه بمیر
هوش مصنوعی: اگر با کس دیگری صحبت کنی، من از حسادت میسوزم و تو نگاهت را از من برنمیداری، این باعث می‌شود از غم جان بسپارم.