رباعی شمارهٔ ۴۶

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوست خود می‌خواهد که از انسان‌های ظاهری و مجازی دوری کند و به عزلت و تنهایی روی بیاورد. او به این نکته اشاره می‌کند که انسان‌های امروزی در واقع مجازی و بی‌واقعیت‌اند و بهتر است از آنان دوری گزیده شود.