رباعی شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زاهدان هشدار می‌دهد که دیگر به دنبال نام و ننگ نباشند و به صورت علنی زندگی حقیقی خود را بپذیرند. او بیان می‌کند که مانند ستاره‌ای که در آسمان نمایان شده، بهتر است انسان‌ها از پنهان‌کاری دست بردارند و به جای پنهان کردن لذت‌ها، به وضوح از زندگی و شادمانی‌های آن استفاده کنند.
ای زاهد خود نمای سجاده به دوشدیگر پی نام و ننگ، بیهوده مکوش
هوش مصنوعی: ای زاهد، تو که خود را با سجاده زینت میکنی، برای کسب نام و شهرت تلاش نکن؛ چرا که این تلاش بیهوده است.
ستاری او چو گشت در عالم فاشپنهان چه خوری باده؟ برو فاش بنوش
هوش مصنوعی: دوست رازی پنهان در دنیا آشکار کرد، حال که او خود را نمایان ساخته، چرا شراب بخوری؟ برو و به او به طور آشکار بنوش!