رباعی شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حالتی سخن می‌گوید که دل و احساسات خود را در جایی دور از دنیا و مشکلات قرار داده است تا به اصلاح و بهبود آن بپردازد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که به دلیل شرایط و محدودیت‌ها، قفلی بر در این خانه زده است که هیچ کلیدسازی نتوانسته آن را باز کند. به این ترتیب، شاعر به تنهایی و تلاش برای درک و اصلاح درون خود اشاره می‌کند.
کردیم دلی را که نبد مصباحشدر خانهٔ عزلت، از پی اصلاحش
هوش مصنوعی: دل کسی را که چراغش در خانه تنهاییاش خاموش بود، برای اصلاح و بهتر شدن هدایت کردیم.
و ز «فر من الخلق» بر آن خانه زدیمقفلی که نساخت قفلگر مفتاحش
هوش مصنوعی: ما از میان خلقت، بر آن خانه قفلی زدیم که سازنده قفل، کلید آن را نساخته است.