رباعی شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: شعر به بررسی وجود و اهمیت فردیت می‌پردازد. شاعر با استفاده از مفهوم "قطره" به بیان این نکته می‌پردازد که وجود او (و به طور کلی وجود انسان) در مقایسه با عظمت کل هستی، بسیار ناچیز و کوچک است. همچنین او سوالاتی را مطرح می‌کند که در مورد ذات خود و ماهیت انسانیت او است، در نهایت به این نتیجه می‌رسد که وجودش تنها در یک قطره خلاصه نمی‌شود.
ای هست وجود تو،ز یک قطره منیمعلوم نمی‌شود که تو چند منی
هوش مصنوعی: وجود تو مانند جویباری است که از یک قطره آب به وجود آمده است. از آن قطره نمیتوان پی برد که این جریان چقدر گسترده و بزرگ است.
تا چند منی ز خود که: کو همچو منی؟نیکو نبود منی، ز یک قطره منی
هوش مصنوعی: چند بار باید به خود بگویی که مثل من وجود ندارد؟ وجود من آنقدر ارزشمند نیست که به یک قطرهاش هم افتخار کنی.