بخش ۱۳ - فی ماهیة الذوات - شیخ بهایی

هر یک از موجود، با طوری وجودبهر او موجود شد، انسان نمود

بود امر ممکنی از ممکناتدر ازل ممتاز از غیرش به ذات

بود اما بودنی علمی و بسحد علم ارچه نشد مفهوم کس

مأخذ کل، قدرت بی‌منتهی استبی‌کم و بی‌کیف و أین و متی است

داشت از حق، بهر حق را هم ظهورخواهی ار تمثیل وی، چون ظل و نور

ظل، قدرت بود، کل، قبل الوجودهم ز حق، از بهر حق معلوم بود

چون معانیشان ز یکدیگر جداستگر تو ماهیاتشان خوانی، رواست

زانکه ماهیت ز ماهو مشتق استزان به هر یک صدق، تشبیه حق است

آنچه می‌گویم، همه تقریب داننیست جز تقریب در وسع بیان

این بیانات و شروح، ای حق شناسجمله تمثیل و مجاز است و قیاس

وه! چه نیکو گفت دانای حکیماز پی تمثیل قدوس و قدیم:

ای برون از فکر و قال و قیل منخاک بر فرق من و تمثیل من