شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته و او را با عناصر طبیعی و زیبا مقایسه می‌کند. شاعر تشبیه می‌کند که زمین مانند بهشتی است که زیبایی یار در آن جلوه‌گری می‌کند. او زیبایی معشوق را در میان دیگران ستایش می‌کند و می‌گوید که عشق او در دلش مانند آب در خاک و آتش در خشت تأثیرگذار است. در نهایت، شاعر به اهمیت و قداست از عشق خود اشاره کرده و هشدار می‌دهد که باید مراقب دل بودن نسبت به معشوق باشد.
گشت روی زمین چو صحن بهشتاز رخ خوب یار حور سرشت
هوش مصنوعی: زمین به زیبایی دوستی که چهرهای دلنشین دارد، شبیه به بهشت شده است.
دیده از دل کن وببین دیدارای قصارای همت تو بهشت
هوش مصنوعی: چشمانت را از دل برافکن و ببین، ای کسی که همت بلندی داری، دیدار تو بهشتی است.
بر گل از روی لاله رخ که نمودبر مه از مشک سوده خط که نوشت
هوش مصنوعی: بر گل، زیبایی چهرهی لاله را به نمایش گذاشت و بر ماه، خطی که از مشک نوشته شده است.
حسن رویش زخط نگردد کمرخ ماه از کلف نگردد زشت
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهاش از خط و خش دچار نقص نمیشود، همانطور که چهرهی ماه از تیرگیها زشت نمیشود.
یار من در میانه خوبانهمچو لاله است در میانه کشت
هوش مصنوعی: دوست من در میان زیباییها مانند لالهای است که در میان مزرعهها میدرخشد.
بر رخ لاله رنگ او خالیستهمچو نقطه بر آتش از انگشت
هوش مصنوعی: رنگ رخ لاله خالی است، مانند نقطهای که بر روی آتش از انگشت شخصی باقی میماند.
عشق او در دل آن اثر داردکآب در خاک و آتش اندر خشت
هوش مصنوعی: عشق او در دل انسان تأثیری دارد شبیه به تأثیری که آب بر خاک و آتش بر آجر دارد.
چون منی ذکر غیر او نکندکرم قز ریسمان نداند رشت
هوش مصنوعی: چون من در یاد کسی جز او نیستم، لطف او مانند ریسمانی است که نمیداند چگونه گره بخورد.
دل نگهدار سیف فرغانیزآنکه در کعبه بت نشاید هشت
هوش مصنوعی: دل را باید از سیف فرغانی حفظ کرد، زیرا در کعبه جایی برای بتی که هشت (شکست) دارد، نیست.