شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر عاشقانه، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از دلتنگی و سختی‌های جدایی از او سخن می‌گوید. او حس شیرینی عشق را با تلخی فراق مقایسه می‌کند و تلاش می‌کند در دل خود صبر را حفظ کند. شاعر با استفاده از توصیفاتی زیبا، احساسات عمیقش را نسبت به معشوقه‌اش بیان می‌کند و نشان می‌دهد که دیدن او برایش شادی و سرور به ارمغان می‌آورد. در نهایت، اشاره می‌کند که با وجود تمام دردها، عشق او به معشوقه‌اش بر همه چیز غلبه می‌کند.
شکری به جان خریدم ز لب شکرفروشتکه درون پرده با دل شب وصل بود دوشت
هوش مصنوعی: به خاطر لبهای شیرینی که از آنها طعم شکر را چشیدم، جانم را قیمت گذاشتم. زیرا در آن حال دلم به وصل شب مشغول بود و میخواست کنار تو باشد.
به سخن جدا نمی‌شد لب لعل تو ز گوشمچو علم فرو نیامد سر دست من ز دوشت
هوش مصنوعی: ناگفته ماند لبی که شیرینی گفتار تو را نمیتوانستم از یاد ببرم، چرا که وقتی علم و آگاهی دلم به سراغم نیامد، بار سنگین آن بر دوش من باقی ماند.
به لبت حلاوتی ده دهن مرا که دایمترش است روی زردم ز نبات سبزپوشت
هوش مصنوعی: به تو میگویم که لبانت چقدر شیرین است و من همیشه تلخی را حس میکنم. چهرهام رنگ پریده است و حسرت شیرینی تو را میخورم که همانند گیاه سبز، زنده و شاداب است.
به وصال جبر می‌کن دلک شکسته‌ای راکه گرفت صبر سستی ز فراق سخت‌کوشت
هوش مصنوعی: به این دل شکسته که تحمل فراق سخت را از دست داده است، جبر و اجبار کمک کن تا به وصال عشق برسد.
سحری مرا خیالت به کرشمه گفت مسکینتویی آنکه داغ عشقش نگذاشت بی‌خروشت
هوش مصنوعی: در سحرگاه، خیال تو با ناز و کرشمهای به من گفت که تو مسکینی هستی که داغ عشق او، آرامش را از تو گرفته است.
به رخ چو آفتابش نگری به چشم شادیچو به مجلس وی آرد غم او گرفته گوشت
هوش مصنوعی: اگر به چهرهاش نظر کنی، مثل آفتاب درخشان است و در چشمانش شادی میدرخشد. ولی اگر غم به مجلس او بیاید، آن غم بر چشمش سایه میافکند.
ز دهن چو جام سازد چه شراب‌ها که هر دمز لبان باده رنگش بخوری و باد نوشت
هوش مصنوعی: وقتی دهان مانند جام میشود، چه نوشیدنیهای دلپذیری که با هر بار نوشیدن از لبان، رنگ و بوی خاصی به خود میگیرد و احساس تازهای را به همراه دارد.
تو ز دست رفتی آن دم که برید صیت حسنشخبری به گوشت آورد و ز دل ببرد هوشت
هوش مصنوعی: از دست رفتی زمانی که خبر خوبی از زیباییاش به تو رسید و این خبر از دل تو شعف و هوش را گرفت.
تو که خار دیده بودی نبدی خمش چو بلبلچو به گلستان رسیدی که کند دگر خموشت
هوش مصنوعی: تو که در سختیها و مشکلاتی چون خار تجربه داشتهای، اکنون مانند بلبل در گلستان، دیگر ناله نمیکنی و خاموشی تو دگرگون میشود.
همه شب ز بی‌قراری ز بسی فغان و زاریچو ندیده بودی او را به فلک شدی خروشت
هوش مصنوعی: هر شب از بی‌قراری و ناله و زاری، به قدری فریاد و ناله میزنم که اگر او را ندیده بودی، صدای من به آسمان میرسد.
رخ وی آرمیدی، عجب است سیف از توکه به آتشی رسیدی و فرو نشست جوشت!
هوش مصنوعی: چهره زیبایش درخشان است، شگفت است که چگونه سیف (شمشیر) تو به آتش رسید و در آن خاموش شد.