شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بادی که از جانب محبوبش وزیده و پیام شیرینی که او برایش فرستاده سخن می‌گوید. این پیام چنان شگفت‌انگیز است که دل شاعر را شاد می‌کند. او از محبوب خود می‌خواهد که اگر به او دسترسی داشت، دل غمگینش را شاد کند، چرا که بدون او زندگی نمی‌کند. شاعر به شدت به محبوبش وابسته است و می‌گوید که دلش مانند موم به محبت او چسبیده است. او همچنین از درد هجرت و دوری از محبوبش می‌گوید و دلش را خراب توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر با یادآوری از عشق و yearning برای محبوبش، دل غمگین خود را به شادی و خرمی فرا می‌خواند.