شمارهٔ ۵۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف یک معشوق می‌پردازد که صبح زیبایش همچون آفتاب بر او می‌تابد. معشوق در کنار حوضی نشسته و زیبایی‌اش طوری است که آب حوض خجل می‌شود. او مانند گلی تازه شکفته به نظر می‌رسد و عطرش فضای حمام را معطر کرده است. شاعر با دل‌باختگی به او نگاه می‌کند و احساساتی عمیق را تجربه می‌کند. معشوق به شاعر توصیه می‌کند که از فرصت بهره‌برداری کند و درباره احساساتش صحبت کند، چرا که این لحظه نادر و باارزش است و نباید از دست برود. شعر در نهایت بر اهمیت ارتباط و درک محبت تأکید دارد.
دی بامداد آن صنم آفتاب‌رویبر من گذشت همچو مه اندر میان کوی
هوش مصنوعی: دیروز صبح، آن معشوق با چهرهای مثل آفتاب از کنار من عبور کرد، همانطور که ماه در میانه کوچهها میگذرد.
خورشید در کشیده رخ از شرم طلعتشزآن سان که سایه درکشد از آفتاب روی
هوش مصنوعی: خورشید به دلیل زیبایی و درخشندگی چهرهاش، شرمگین است و به همین خاطر مانند سایهای که از تابش آفتاب دور می‌شود، از جلوهگری خود کم می‌کند.
گفتم مگر که نیّت حمام کرده‌ای؟گفتا برو تو نیز بیا، با کسی مگوی
هوش مصنوعی: گفتم آیا قصد رفتن به حمام را داری؟ او گفت: برو، تو هم بیا، اما با هیچکس دربارهاش صحبت نکن.
چون ساعتی برآمد رفتم درآمدممن در درون و خلق ز بیرون به گفتگوی
هوش مصنوعی: وقتی ساعتی گذشت، من به درون رفتم و مردم از بیرون صحبت میکردند و گفتگو میکردند.
دیدم به ناز تکیه زده بر کنار حوضهمچون گلی که نوشکفد بر کران جوی
هوش مصنوعی: دیدم که زنی زیبا و با وقار در کنار حوض نشسته است، همانطور که گلی تازه شکفته در کنار جوی آب خودنمایی می‌کند.
می‌کرد آب را تن و اندام او خجلمی‌زد شراب را لب او سنگ بر سبوی
هوش مصنوعی: آب می‌کرد تا تن و بدنش را بپوشاند و شراب به لبهای او میزد که مانند سنگی بر کوزه بود.
حمّام را که هیچ نه رنگ و نه بوی بوداز روی و موی او شده گل‌رنگ و مشک‌بوی
هوش مصنوعی: حمام که نه رنگ و بویی داشت، به خاطر زیبایی و عطر چهره و موهای او، مانند گل و مشک شده است.
گیسوی مشکبار گشاده ز هم چنانکموی میانش گم شده اندر میان موی
هوش مصنوعی: موهای سیاه و خوشبوی او به گونهای باز شده که گویی در میان آنها، موی دیگری گم شده است.
میدان عیش خالی و من برده بهر لعبچوگان دست سوی زنخدان همچو گوی
هوش مصنوعی: در میدان خوشی خبری نیست و من به خاطر بازی به تعبیر بندگی درآمدم. دستم به سمت لبهای آن معشوق رفته، همانند گوی که در بازی چوگان به این سو و آن سو پرتاب می‌شود.
من لابه کردم آن دم و او ناز چون نبودبیم رقیب و دهشت لالای تنگخوی
هوش مصنوعی: در آن لحظهای که من به شدت تقاضا میکردم، او با ناز و ادعا پاسخ میداد، چون هیچ ترس و نگرانی از رقیب و رنجش در دلش وجود نداشت.
او دید کآب دیده من گرم می‌رودمشتی گلم بداد که دست از دلت بشوی
هوش مصنوعی: او دید که اشکهای من به شدت جاری است و مشتی گل به من داد تا دلم را از این اندوه پاک کند.
پس گفت سیف واله و حیران چه مانده‌ایفرصت چو یافتی سخن خویشتن بگوی
هوش مصنوعی: پس گفت سیف که ای هالهی حیران، چه چیزی باقی مانده است؟ وقتی فرصتی یافتهای، باید حرف خود را بگویی.
در بند وصل باش چو ناجسته یافتیاین دولتی که یافت نگردد به جستجوی
هوش مصنوعی: اگر به وصال محبوبی دست یافتهای، باید در آن رابطه باقی بمانی؛ زیرا این خوشبختی که به دست آوردهای، ارزشی ندارد که به دنبالش بگردی.