غزل شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و دل‌باختگی است. شاعر به تردید و اسارت در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دل‌ها در بند دو زلف محبوب گرفتارند و از آن رهایی نخواهند یافت. او به کمبود آزادی و درد جدایی می‌پردازد و می‌گوید که هر کسی که در دام عشق بیفتد، به سختی دچار خواهد شد. همچنین به تاثیر محبت و زیبایی محبوب بر دل عاشقان اشاره می‌کند و از ناتوانی در رسیدن به محبوب و درد و حسرتی که به دنبال دارد سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از سرنوشت خاکی خود که در پی عشق به آسمان خواهد رفت، صحبت می‌کند و به عشق و احساسات عمیق انسانی تأکید می‌کند.
کی دل از حلقهٔ آن زلف دو تا خواهد رفتآن که این جا به کمند است کجا خواهد رفت
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند دل از زیبایی زلفهای درهم برآمده تو جدا کند؟ کسی که در این دام گرفتار شده است، چگونه میتواند برود؟
هرگز آزادی ازین بند نخواهد جستنپای هر دل که در آن زلف رسا خواهد رفت
هوش مصنوعی: هرگز کسی که به جذابیتهای زلف زیبا دل بسته است، نخواهد توانست از این اسارت و وابستگی رها شود.
چهرهٔ شاهد مقصود نخواهد دیدنهر که در حلقهٔ رندان به خطا خواهد رفت
هوش مصنوعی: هر کسی که در جمع رندها و مستان قرار گیرد و به بیراهه برود، قادر نخواهد بود چهره معشوق خود را ببیند.
گر بدینسان کمر جور و جفا خواهی بستاز میان قاعدهٔ مهر و وفا خواهد رفت
هوش مصنوعی: اگر چنین بخواهی با ظلم و ستم رفتار کنی، از اصول محبت و وفاداری خارج خواهی شد.
گر چنین دست به شمشیر ستم خواهی بردهر دلی ناله کنان رو به خدا خواهد رفت
هوش مصنوعی: اگر بخواهی با شمشیر ظلم و ستم به کسی آسیب بزنی، هر دلی به سوی خداوند ناله و فریاد خواهد زد.
گر شبی وعدهٔ دیدار تو را خواهد دادهر سری در قدم پیک صبا خواهد رفت
هوش مصنوعی: اگر شبی وعدهٔ دیدار تو را بدهند، هر کس شوق و اشتیاقی در دل داشته باشد، با شتاب به سمت تو خواهد رفت.
دل ز نوشین دهنت کامروا خواهد شدتشنه کامی به لب آب بقا خواهد رفت
هوش مصنوعی: اگر از شیرینی کلام تو بهرهمند شود، دل شاد و سیراب خواهد گشت و تشنهای که به آب زندگی دست یابد، از عطش رهایی خواهد یافت.
نوش‌داروی دهان تو حرامش بادادردمندی که به دنبال دوا خواهد رفت
هوش مصنوعی: هرگز نباید کسی از درد و رنج دیگران بهرهبرداری کند، به ویژه زمانی که آن شخص در جستجوی درمان و کمک است.
به امیدی که به خاک سر کوی تو رسدقالب خاکی‌ام آخر به هوا خواهد رفت
هوش مصنوعی: به امید آنکه سرانجام جسم خاکی‌ام به محل زندگیات برسد، در نهایت این جسم به آسمان خواهد رفت.
همه از خاک در دوست به حسرت رفتندتا دگر بر سر عشاق چه‌ها خواهد رفت
هوش مصنوعی: همه از خاک در عشق به دوستی به حسرت و افسوس رفتند، حالا ببینیم بر سر عاشقان چه خواهد آمد.
زان سر زلف به هم خورده فروغی پیداستکه به سودای محبت سر ما خواهد رفت
هوش مصنوعی: از آن موهای به هم ریخته، نوری نمایان است که نشان میدهد در دل عشق، سر ما را خواهد گرفت.