غزل شمارهٔ ۴۰۹
هوش مصنوعی: این شعر به ابراز احساسات عاشقانه و تمناهای شاعر از معشوق می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد که با لبخندش به زندگی‌اش رنگ ببخشد و او را به وجود خود آگاه کند. در خلال این تمناها، شاعر از درد و رنج ناشی از عشق می‌نالد و از معشوق می‌خواهد که با حضورش آرامش را به او برگرداند. همچنین، او به مساله مرگ و روز قیامت اشاره می‌کند و خواهان نگاهی از طرف معشوق به خود است. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد به جای سنگدلی، با مهربانی رفتار کند و او را از غم‌ها رها سازد.
گاهی به نوشخند لبت را اشاره کنما را به هیچ صاحب عمر دوباره کن
هوش مصنوعی: گاهی با لبخندت به ما اشاره کن و ما را دوباره به زندگی برگردان.
بنمای روی خود ز پس پرده آشکاریک باره راز هر دو جهان آشکاره کن
هوش مصنوعی: صورت زیبای خود را از پس پرده نمایان کن تا اسرار هر دو جهان به یکباره روشن شود.
وقتی که چارهٔ دل عشاق می‌کنیدرد مرا به نیم شکرخنده چاره کن
هوش مصنوعی: وقتی که میخواهی دل عاشقان را آرام کنی، درد من را با یک لبخند شیرین نصفه و نیمه برطرف کن.
با جام می شبی به شبستان من بیاآسوده‌ام ز گردش ماه و ستاره کن
هوش مصنوعی: شب را با یک جام شراب به مکان من بیا، زیرا من از حرکت ماه و ستارهها بیخبر و آسودهام.
خواهی که دامن تو نگیرم روز حشردر زیر تیغ جانب ما یک نظاره کن
هوش مصنوعی: اگر میخواهی در روز قیامت دامنت را نگیرم، کافیست یک نظر به ما بیندازی و کناری بایستی.
خیر است آن چه می‌رسد از دست چون توییکمتر به قتل خسته‌دلان استخاره کن
هوش مصنوعی: هر چیزی که از تو به دیگران می‌رسد خوب است، زیرا تو به خاطر حال دل خستهدلها کمتر به آنها آسیب میزنی. پس بهتر است از درون خودت، با بهرهگیری از خداوند، راه درست را انتخاب کنی.
اکنون که از کنار منت میل رفتن استاول بریز خونم و آخر کناره کن
هوش مصنوعی: اکنون که عزم رفتن داری، ابتدا اجازه بده که احساساتم را به نمایش بگذارم و در نهایت، از کنارم برو.
یا مهربانی از دل سنگین او مخواهیا ناله را بگو گذر از سنگ خاره کن
هوش مصنوعی: از او که دلش سنگین است، انتظار نداشته باش که با محبت از او چیزی بخواهی یا نالهای از او بشنوی. بلکه باید از سختیها عبور کنی و به راهی دیگر بروی.
گفتم فروغی از پی مژگان او مرورفتی کنون علاج دل پاره پاره کن
هوش مصنوعی: گفتم که از زیبایی چشمان او دور نشو، حالا که رفتهای، دل شکستهام را التیام بده.