غزل شمارهٔ ۴۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصال و جدایی از محبوب خود اشاره می‌کند. او شاهد لحظه‌های سخت و دلخراش محبوبش است و در عین بی‌قراری، تلاش می‌کند به دل خود آرامش دهد. زیبایی محبوبش باعث شوریدگی عاشقان شده و او نیز در حسرت فراقش گرفتار شده است. شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و احساس می‌کند که هیچ امیدی برای بهبودی در این عشق ندارد. حتی در سخت‌ترین شرایط، او همچنان یاد محبوب را در دل دارد و نتوانسته از این عشق رهایی یابد. در نهایت، شاعر به خاکساری و ناتوانی خود در برابر عشق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حتی با گذشتن از جانش، آرامش نمی‌یابد.
دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاریدادم تسلی دل در عین بی قراری
هوش مصنوعی: زمانی که جانم را از دست میدادم، چهرهی زیبای معشوق را دیدم و با وجود بیقراریام، دل خود را آرام کردم.
خواری کشان حسنش گلهای بوستانیشوریدگان عشقش مرغان شاخساری
هوش مصنوعی: آن که در عشق محبوبش رنج میکشد، زیباییهای او مانند گلهای باغ را به دل شیداها به تصویر میکشد و در عین حال احساسات عاشقانهاش همچون پرندگان خوشخوان در شاخسارها به پرواز درمیآید.
شاخ گلی که آبش از جوی دیده دادمدورم ز خویشتن کرد با صد هزار خواری
هوش مصنوعی: گلی که آبش را از چشمه خودم به آن دادم، باعث شد دور شوم از خودم و در عین حال با هزاران رنج و زحمت مواجه شوم.
دوش آن مهم به تندی می‌زد به تیغ و می گفتکاین است دوستان را پاداش دوستاری
هوش مصنوعی: دیروز آن مهمان با تندی و خشم به من حمله کرد و میگفت این، جزای دوستی با دوستان است.
خونابه جگر بود کز چشم تر فشاندمنقشی که بر درش ماند از من به یادگاری
هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک بود و از آن اشک، به خاطر درد و حسرتی که در دل داشتم، طرحی بر در آنجا باقی مانده است که نشانهای از من به یادگار است.
گیرم طبیب وقتی احوال من بپرسدکی در شمارش آید دردم ز بی شماری
هوش مصنوعی: فرض کن که پزشک وقتی حال من را میپرسد، دردی از من نمیبیند و نمیتواند بگوید که درد من چقدر است، چون دردی به این اندازه و این همه دارم که نمیتوان آن را شمرد.
نومیدیم به حدی است در عالم محبتکز ایزدم نمانده‌ست چشم امیدواری
هوش مصنوعی: ما به اندازهای در عشق ناامید شدهایم که دیگر هیچ امیدی به خداوند هم نداریم.
باد صبا رسانید خاکسترم به کویشبر کام خود رسیدم اما ز خاکساری
هوش مصنوعی: باد صبا خاکستر من را به آنجا رساند، در حالی که به آرزوی خود رسیدم، اما به خاطر فروتنیام.
دادیم جان ولیکن آسودگی ندیدیمما را به هیچ حالت فارغ نمی‌گذاری
هوش مصنوعی: ما جانیم را فدای تو کردیم، اما هیچ وقت احساس آرامش نکردیم و هیچ چیز نمیتواند ما را رها کند.
تا خار او خلیده ست در پای دل فروغیچشمم گرو کشیده‌ست با ابر نوبهاری
هوش مصنوعی: هر گاه که درد و رنجی در دل احساس میکنم، نوری در چشمانم چون ابر بهاری درخشیده است.