رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و وصل معشوق سخن می‌گوید. او با دل به سوی معشوق رفته و در آغوش او جان می‌دهد. شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر خضر، که نماد زندگی ابدی است، از چشمه حیوان جان می‌گیرد، او نیز جان خود را به این چشمه می‌سپارد. به طور کلی، این اشعار بیانگر عشق عمیق و فداکاری برای وصال محبوب است.
تا دل به هوای وصل جانان دادملب بر لب او نهاده و جان دادم
هوش مصنوعی: وقتی که به عشق محبوبم فکر کردم و دل را به او سپردم، لبم را به لب او گذاشتم و جانم را فدای آن لحظه کردم.
خضر ار ز لب چشمهٔ حیوان جان یافتمن جان به لب چشمهٔ حیوان دادم
هوش مصنوعی: اگر خضر از آب حیات زندگی جاویدان بگیرد، من جانم را به این چشمهٔ حیات تقدیم کردهام.