غزل شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و longing شاعر برای معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که بدون حضور یار، صبر و آرامش ممکن نیست و عشقش همچون حبابی است که بدون او شکل نمی‌گیرد. او می‌گوید که حتی یک لحظه وصال با معشوق، سال‌ها انتظار را جبران می‌کند. شاعر به سختی‌های عشق و چاره‌ناپذیری‌اش در برابر معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ تدبیری نمی‌تواند جای او را پر کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که زندگی و خوشی بدون معشوق و زیبایی‌های او ممکن نیست.
بی روی یار صبر میسر نمی‌شودبی‌صورتش حباب مصور نمی‌شود
هوش مصنوعی: بدون حضور معشوق، صبر و تحمل ممکن نیست و در غیاب او، زیباییها و جاذبهها هم مانند حبابی بیماهیت خواهند بود.
با او دمی وصال به صد لابه سال‌هاتقریر می‌کنیم و مقرر نمی‌شود
هوش مصنوعی: در آن لحظهای که با او نزدیکی و پیوندی داریم، به مدت طولانی درباره آن صحبت می‌کنیم، اما هرگز نمیتوانیم به نتیجهای برسیم.
گفتم که بوسه‌ای بربایم ز لعل اومشکل سعادتیست که باور نمی‌شود
هوش مصنوعی: گفتم که بوسه‌ای از لبهای او بگیرم، اما دستیابی به این خوشبختی کار آسانی نیست و به راحتی نمیتوان به آن رسید.
جز آنکه سر ببازم و در پایش اوفتمدستم به هیچ چارهٔ دیگر نمی‌شود
هوش مصنوعی: تنها راهی که برای من باقی مانده این است که تسلیم شوم و در برابر او فروتنی کنم؛ زیرا دستم هیچ امکان دیگری ندارد.
افسرده دل کسی که ز زنجیر زلف اودیوانه می‌نگردد و کافر نمی‌شود
هوش مصنوعی: دل کسی که به زنجیر موهای معشوق گره خورده، افسرده و سردرگم است، اما به هیچ وجه از عشق او دست نمیکشد.
عشقش حکایتیست که از دل نمی‌رودوصفش فسانه‌ایست که باور نمی‌شود
هوش مصنوعی: عشق او داستانی است که هیچگاه از دل فراموش نمی‌شود و توصیف آن مانند افسانهای است که به سختی میتوان به آن ایمان آورد.
تا بوی زلف یار نمی‌آورد صبااز بوی او دماغ معطر نمی‌شود
هوش مصنوعی: تا زمانی که نسیم، بوی زلف محبوب را نیاورد، هوای خوش بو هرگز بوی معطر نمی‌گیرد.
ساقی بیار باده که هر لحظه عیش خوشبی‌مطرب و پیاله و ساغر نمی‌شود
هوش مصنوعی: ای ساقی، بادهای بیاور که هر لحظه شادی و خوشی بدون مطرب و جام و لیوان ممکن نیست.
گفتی به صبر کار میسر شود عبیدتدبیر چیست جان برادر، نمی‌شود
هوش مصنوعی: گفتی با صبر میتوان به نتیجه رسید، اما چه تدبیری برای جان برادر؟ این کار امکانپذیر نیست.