غزل شمارهٔ ۴۶

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت لعل نوشین است که وقتی می‌خندد، به جهان شیرینی و شکر می‌بخشد. قد او که حرکت می‌کند، مانند سرو خرامان به نظر می‌رسد. نور چهره‌اش به قدری درخشان است که آفتاب از شرم خود را پنهان می‌کند. شاعر از زلف او صحبت نمی‌کند، زیرا از این موضوع همه دچار پریشانی خواهند شد. او نمی‌تواند تنها حیران معشوق باشد، بلکه هر کسی که او را می‌بیند، دچار حیرت می‌شود. اگرچه معشوق می‌گوید که باید نوازش کند، اما وقتی به چشم او نگاه می‌کند، پشیمان می‌شود. شاعر همچنین می‌گوید اگر دل عبید نرم شود، کارهای دشوار آسان می‌گردد. در نهایت، او به شاهی اشاره می‌کند که آرزوی هر انسانی است و بنده او می‌شود، و به خسرو اویس که به مانند آفتاب، بندگانش را فرمان می‌دهد، اشاره می‌کند. این شعر از زیبایی، جذابیت و قدرت عاشقانه صحبت می‌کند.