غزل شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی به موضوع زندگی، زمان و لذت‌های آن می‌پردازد. شاعر به تاثیر باد صبا و صدای بلبل در طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که این عواطف و زیبایی‌ها می‌توانند مرده‌ها را زنده کنند. او به زندگی و جوانی به عنوان نعمت‌هایی گرانبها اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که نباید وقت را به افسوس و ندامت سپری کرد. باید از لحظه‌ها بهره‌مند شد و از زندگی لذت برد، زیرا زندگی کوتاه و ناپایدار است. در نهایت، شاعر دعوت می‌کند که لحظه‌ای شاد زندگی کنیم و دنیا را پشت سر بگذاریم.
باد صبا جیب سمن برگشادغلغل بلبل به چمن در فتاد
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی دامن گل را گشود و آواز خواندن بلبل در باغ شروع شد.
زنده کند مردهٔ صد ساله راباد چو بر گل گذرد بامداد
هوش مصنوعی: باد، وقتی صبح بر گلها میوزد، میتواند حتی یک مردهی صد ساله را زنده کند.
زمزم مرغان سخندان شنوتا نکنی نغمهٔ داود یاد
هوش مصنوعی: به صحبتهای پرندههای سخنگو گوش کن تا اینکه آهنگ داود را فراموش نکنی.
موسم عیشست غنیمت شمارهرزه مده عمر و جوانی به باد
هوش مصنوعی: زمان لذت و خوشی است، از فرصتها بهره ببر و عمر و جوانیات را هدر نده.
وقت به افسوس نشاید گذاشتجام می از دست نباید نهاد
هوش مصنوعی: نباید وقت را به افسوس و حسرت سپری کرد و باید از لحظه‌ها بهرهبرداری کرد و اجازه نداد که چیزهای باارزش از دست بروند.
تا بتوان خاطر خود شاددارنیست بدین یک دو نفس اعتماد
هوش مصنوعی: برای این که بتوانی دل خود را شاد نگهداری، نباید به این چند لحظه کوتاه اعتماد کنی.
خاک همانست که بر باد دادتخت سلیمان و سریر قباد
هوش مصنوعی: زمین همان خاکی است که باد، تخت سلیمان و جایگاه قباد را به باد داده است.
چرخ همانست که بر خاک ریختخون سیاووش و سر کیقباد
هوش مصنوعی: چرخ (سرنوشت) همان است که بر خاک، خون سیاووش و سر کیقباد را ریخت.
انده دنیا بگذار ای عبیدتا بتوان زیست یکی لحظه شاد
هوش مصنوعی: ای عبید، دنیا را رها کن تا بتوانیم یک لحظه شاد زندگی کنیم.