غزل شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره کرده و شگفتی‌های عشق را توصیف می‌کند. او از حال دل خود و بیقراری ناشی از فاصله با معشوق می‌گوید و به حسادت خود نسبت به کسانی اشاره می‌کند که در کنار معشوق هستند. شاعر همچنین به سختی‌هایی که در عشق تحمل می‌شود، اشاره کرده و به طور کلی احساساتی چون شوریدگی و مستی را به عنوان نشانه‌های زیبای عشق مطرح می‌کند. در نهایت، او به نادانی کسانی که این احساسات را درک نمی‌کنند، انتقاد می‌کند.
پیوسته چشم شوخت ما را فکار داردآن ترک مست آخر با ما چکار دارد
هوش مصنوعی: چشم شوخی تو همیشه ما را به فکر واداشته است؛ در نهایت آن جوان زیبای مست چه کاری با ما دارد؟
با زلف بیقرارش دل مدتی قرین شداین رسم بیقراری زو یادگار دارد
هوش مصنوعی: با تاهجیل کردن موهای پریشان او، دلم مدتی درگیر و ناآرام شد. این نوع بیقراری که برایم به وجود آمده، از او به یادگار مانده است.
خرم کسی که با تو روزی به شب رساندیا چون تو نازنینی شب در کنار دارد
هوش مصنوعی: شخص خوشبختی است که روزی را با تو به شب برساند یا به اندازه تو محبوب و دلنشین کسی را در کنار خود داشته باشد.
رشگ آیدم همیشه بر حال آن سگی کوبر خاک آستانت وقتی گذار دارد
هوش مصنوعی: هر بار که به آستانت قدم میگذارم، حسرت حال آن سگی را میخورم که بر خاک تو نشسته است.
با ما دمی نسازد وصلت به هیچ حالیبیچاره آن که یاری ناسازگار دارد
هوش مصنوعی: کسی که به ما ارتباطی ندارد، در هیچ شرایطی نمیتواند به ما نزدیک شود، و تنها بیچاره کسی است که همراهش همخوانی ندارد و از عشق و دوستی لذت نمیبرد.
شوریدگی و مستی فخر عبید باشدنادان کسی بود کو زین فخر عار دارد
هوش مصنوعی: شور و شوق و شیدایی عبید، نشانهی بزرگی اوست؛ کسی که از این شیدایی و شورفروشی عیب بگیرد، نادان است.