غزل شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و غم شاعر در شب‌های طولانی و تنهایی می‌پردازد. او احساس می‌کند که هیچ کس نیست تا با او راز دل بگوید یا دردی را به اشتراک بگذارد. غم و ناکامی او به شدت او را آزار می‌دهد و از خداوند می‌خواهد که او را یاری کند و دل‌خوشی‌هایی به او بدهد. در کل، این شعر، احساس تنهایی، ناامیدی و نیاز به همدلی را به تصویر می‌کشد.
قصهٔ درد دل و غصهٔ شب‌های درازصورتی نیست که جایی بتوان گفتن باز
هوش مصنوعی: داستان غم و اندوه شب‌های طولانی به گونهای نیست که بتوان آن را به راحتی بیان کرد یا جایی گفت.
محرمی نیست که با او به کنار آرم روزمونسی نیست که با وی به میان آرم راز
هوش مصنوعی: هیچ دوستی نیست که بتوانم با او روزهایم را بگذرانم، و هیچ کسی نیست که بتوانم رازهایم را با او در میان بگذارم.
در غم و خواری از آنم که ندارم غمخواردم فرو بسته از آنم که ندارم دمساز
هوش مصنوعی: در دلتنگی و ناامیدی به این فکر میکنم که کسی نیست که به من دلسوزی کند، و در سکوت و تنهاییام چون کسی را ندارم که با او درددل کنم، زبانم بسته است.
خود چه شامیست شقاوت که ندارد انجامیا چه صبحست سعادت که ندارد آغاز
هوش مصنوعی: این دنیا چه سرنوشتی دارد که پایان و نتیجهای نمیبیند، یا چه روزی است که خوشبختی را آغاز نمیکند؟
بی‌نیازی ندهد دهر خدایا تو بدهسازگاری نکند خلق خدایا تو بساز
هوش مصنوعی: بی‌نیازی و ثروت نمیتواند زندگی را به خوبی پیش ببرد، خدایا، تو کمک کن تا با مشکلات و ناهماهنگیهای مردم سازگاری پیدا کنیم.
از سر لطف دل خستهٔ بیچاره عبیدبنواز ای کرم عام تو بیچاره‌نواز
هوش مصنوعی: با نگاهی مهربان به دل خسته و بیچاره عبید، لطف خود را به او بسپار و او را نوازش کن ای بزرگوار و مهربان.