غزل شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس دلتنگی و بی‌قراری خود در دوری از محبوب و وطن می‌گوید. او از درماندگی و ناامیدی خود در مواجهه با روزگار شکایت دارد و به ناسازگاری وضعیت دل و معشوق اشاره می‌کند. دل او مدام در التهاب عشق می‌سوزد و او نمی‌تواند آرامش بیابد. در نهایت، اشاره می‌کند که دیوانه‌وار به عشق می‌سپارد، در حالی که عاقل نباید اختیار دل را به دست دیگران بسپارد.
بی‌یار، دل شکسته و دور از دیار خویشدرمانده‌ایم، عاجز و حیران به کار خویش
هوش مصنوعی: بدون یار و در دوری از سرزمین خود، دل شکستیم و به درماندگی افتادهایم، ناتوان و گیج در امور خود.
از روزگار هیچ مرادی نیافتیمآزرده‌ایم، لاجرم از روزگار خویش
هوش مصنوعی: از روزگار هیچ فایدهای نتوانستیم به دست آوریم و به همین خاطر از زمانهای که در آن زندگی میکنیم، دلخور و ناراضی هستیم.
نه کار دل به کام و نه دلدار سازگارخونین‌دلم ز طالع ناسازگار خویش
هوش مصنوعی: دل کسی به خوبی و خوشی نمیگردد و محبوب هم با دل من سازگاری ندارد. دلم به خاطر سرنوشت ناپسند خود، در عذاب و رنج است.
یک‌دم قرار نیست دلم را ز تاب عشقدر آتشم ز دست دل بی‌قرار خویش
هوش مصنوعی: دلم آرام و قرار ندارد و لحظهای نمی‌تواند از شدت عاشقانههایش آرام بگیرد، در آتش عشق همیشه در حال سوختن هستم.
از بهر آن که می‌زند آبی بر آتشممنت پذیرم از مژهٔ سیل‌بار خویش
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه آن شخص با چشمان پر از اشک خود بر آتش دل من آب میریزد، منت و انتظارش را به جان میخرم.
دیوانه دل به عشق سپارد عبیدوارعاقل به دست دل ندهد اختیار خویش
هوش مصنوعی: دیوانه چون به عشق دل میبازد، تمام وجودش را به آن می‌سپارد، اما عاقل هرگز اختیار و کنترل احساساتش را به دست دل نمیدهد.