غزل شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به تمركز بر عشق و ارادت به معشوق و دوری از مسائل دنیوی اشاره دارد. شاعر از مخاطب میخواهد که فقط به یاد معشوق باشد و از دنیا پرهیز کند. او تأکید میکند که باید از لذات دنیوی وعیش و نوشهای فانی پرهیز کند و به جای آن بر عشق و معرفت تمرکز کند. شاعر همچنین به مقام و ثروت اشاره میکند و نشان میدهد که در واقع او و همقطارانش تنها گدای عشق هستند و به دنبال نعمتهای الهی هستند، نه دنیوی. در نهایت، شعر بیانگر آن است که توجه به خدا و عشق حقیقی از همه چیز مهمتر است.
وصل جانان باشدم جان گو مباشدر جهان جز فکر جانان گو مباش
هوش مصنوعی: به وصال محبوب رسیدم، اما ای جان! در این دنیا جز به فکر محبوب نباش.
ساکن خلوت سرای انس راگلشن و بستان و ایوان گو مباش
هوش مصنوعی: در جایی که انس و آرامش حاکم است، نباید خود را مانند گلشن، باغ یا ایوان معرفی کنی.
ما کجا اسباب دنیا از کجامور را ملک سلیمان گو مباش
هوش مصنوعی: ما در کجا هستیم و وسایل دنیا در کجا؛ نباید خود را به چیزهای بیارزش محدود کنیم.
چون ز یزدان هرچه خواهی میدهدخلعت و انعام سلطان گو مباش
هوش مصنوعی: هر چیزی که از خدا بخواهی به تو عطا میشود، بنابراین نیازی نیست نگران باشی و خود را در مقابل سلطان کوچک کن.
ما گدایانیم ما را چون عبیدمال و جاه و حکم و فرمان گو مباش
هوش مصنوعی: ما در حقارت و فقر به سر میبریم و نباید به ما از مال و مقام و قدرت و دستورها یاد شود.