غزل شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و زندگی رندان و عاشقان می‌پردازد. شاعر خود را جزء گروهی می‌داند که از عشق و زیبایی لذت می‌برند و با دوستان خود در شادی و بی‌خیالی به سر می‌برند. آنها به کارهایی مانند دزدی و شیطنت اشاره می‌کنند، اما در عین حال، از جفاهای زمانه دریغ نمی‌کنند و دست از تلاش برنمی‌دارند. به طور کلی، شعر حس شادی و سرخوشی را در دل مشکلات و سختی‌های زندگی به تصویر می‌کشد و به دوستی و زندگی جمعی تأکید دارد.
ما که رندان کیسه پردازیمکشتهٔ شاهدان شیرازیم
هوش مصنوعی: ما که افرادی آزاد و دارای روحیهای بازیگوش هستیم، تحت تأثیر جذابیتها و زیباییهای عاشقانه شیراز قرار داریم و به نوعی از عشق و جذابیت آنها دل باختهایم.
یار دردی کشان شنگولیمهمدم جمریان طنازیم
هوش مصنوعی: دوستان من که در درد و غم همدیگر را درک میکنیم، مانند جمعی شاداب و سرزنده در کنار هم هستیم.
شکر ایزد که ما نه صرافیممنت حق که ما نه بزازیم
هوش مصنوعی: سپاس خداوند را که ما در نقش صرافی نیستیم و شکرگزاری میکنیم که مقام ما از فروشندگی فراتر رفته است.
واله دلبر شکر دهنیمعاشق مطرب خوش آوازیم
هوش مصنوعی: ما عاشق معشوقی هستیم که لبانش چون شکر شیرین است و دل ما پر از عشق و شوق به نوای خوش مطرب است.
همه با عود و چنگ هم دهنیمهمه با جام و باده دمسازیم
هوش مصنوعی: ما همه با ساز و آواز همراه هستیم و در کنار هم، با شراب و شادی هماهنگیم.
از جفاهای چرخ نگریزیموز بلاها سپر نیندازیم
هوش مصنوعی: از سختیها و مشکلات زندگی دوری نکنیم و در برابر مصیبتها تسلیم نشویم.
همه در دزدی و سیه کاریروز و شب با عبید انبازیم
هوش مصنوعی: ما همه در کارهای ناپسند و نادرست، روز و شب مشغول به همکاری با عبید هستیم.