غزل شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گدایان ابراز می‌کنند که از زندگی و شرایط خود راضی‌اند و به قناعت دست یافته‌اند. آنها با مقایسه خود با دیگران، که در تلاش برای ثروت و فخر هستند، نشان می‌دهند که زندگی ساده و قناعت‌آمیز برایشان آرامش بیشتری به همراه دارد. به عبارتی، آنها با ترک آرزوهای دنیا و پرهیز از حرص و طمع، به نوعی از درد و رنج آزادی یافته‌اند و احساس راحتی و آسودگی می‌کنند.
ما گدایان بعد از این از کار و بار آسوده‌ایمچون به روزی قانعیم از روزگار آسوده‌ایم
هوش مصنوعی: ما گدایان از این پس بیدغدغه و راحت زندگی میکنیم، زیرا به روزی که نصیبمان میشود راضی هستیم و این ما را از مشکلات زندگی آسوده خاطر ساخته است.
هرکسی بر قدر همت اعتباری کرده‌اندما توکل کرده‌ایم از اعتبار آسوده‌ایم
هوش مصنوعی: هر کسی بر اساس تلاش و همت خود ارزش و اعتباری به دست میآورد، اما ما به اعتماد به خداوند، از این ارزشها و خطرات در امان هستیم.
دیگران در بحر حرص ار دست و پائی میزنندما قناعت کرده‌ایم و بر کنار آسوده‌ایم
هوش مصنوعی: دیگران در تلاش برای به دست آوردن بیشتر هستند و سختی میکشند، اما ما با قناعت و رضایت به زندگی خود ادامه میدهیم و در آرامش هستیم.
در پی مستی خماری بود و ما را وین زمانترک مستی چون گرفتیم از خمار آسوده‌ایم
هوش مصنوعی: در پی حالت شیدایی و سرخوشی بودیم، اما اکنون که از آن حالت خارج شدهایم و هوشیار شدهایم، از خماری و دلنگرانی رهایی یافتهایم.
اهل دنیا فخر خود جویند و عار دیگرانحالیا ما چون عبید از فخر و عار آسوده‌ایم
هوش مصنوعی: امروزه افراد در دنیا تلاش می‌کنند تا برای خود اعتبار و برتری کسب کنند و به عیبهای دیگران اشاره کنند، اما ما مانند بندگان خدا از هرگونه برتری و عیبجویی بینیاز و آسوده هستیم.