غزل شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به نقد افرادی می‌پردازد که به ظواهر و زرق و برق دنیا مشغول‌اند و خود را در مقام عارفان می‌دانند، اما در واقع به دنیای مادی وابسته‌اند. شاعر از خواننده می‌خواهد که به این افراد بی‌اعتنا باشد و راه سادگی و دل‌نشینی را در پیش گیرد. او بر اهمیت خوش‌گذرانی و لذت از زندگی، به ویژه در جمع دوستان و در فضایی دل‌پذیر تأکید می‌کند، در حالی که به زیبایی‌های سحرگاه و موسیقی نیز اشاره دارد. در نهایت، شاعر به دعوت از آهنگساز برای خواندن غزلی اشاره می‌کند که احساسات عمیق و واقعی را به تصویر می‌کشد.
منگر به حدیث خرقه‌پوشانآن سخت‌دلانِ سست‌کوشان
هوش مصنوعی: به سخنان و روایات افرادی که فقط ظاهری از دین را دارند و به باطن و عمق آن توجه نمیکنند، نگاه نکن. این افراد ممکن است سختگیر به نظر برسند، اما در عمل، تلاشی جدی برای رسیدن به اهداف بلندتر ندارند.
آویخته سُبحه‌شان به گردنهمچون جرس از درازگوشان
هوش مصنوعی: سبحههای آنها به گردنشان آویزان است و مانند زنگولههایی است که به گردن الاغها میاندازند.
از دور چو کُشتگان ببینیاز راه بگرد و رو بپوشان
هوش مصنوعی: اگر از دور افرادی را ببینی که به زمین افتادهاند، بهتر است از مسیر خود منحرف شوی و چهرهات را بپوشانی.
از بند ریا و زرق برخیزبا ساده نشین و باده‌نوشان
هوش مصنوعی: از زرق و برق و خودنمایی دور شو و با افراد سادهدل و اهل خوش‌گذرانی همراه شو.
مفروش به ملک هر دو عالمخاک سر کوی میْ‌فروشان
هوش مصنوعی: به هیچ قیمتی نگذار که خاک سر خیابان میفروشان را بفروشی، حتی اگر برای به دست آوردن تمام دنیا باشد.
در باغ چه خوش بود سحرگاهما سرخوش و بلبلان خروشان
هوش مصنوعی: در باغ، چه لذتبخش است صبح زود وقتی که ما شاد و خوشحالیم و بلبلان به طور شاداب آواز میخوانند.
مطرب غزل عبید برخواندل برده ز دستِ تیزهوشان
هوش مصنوعی: خوانندهي آواز، غزل عبید را بخواند و قلب مخاطبان را از چنگ تیزهوشان برباید.