غزل شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و وابستگی عمیق گوینده به محبوبش می‌پردازد. او آرزو می‌کند که محبوبش در کنار او باشد و با وجود او غم‌ها از زندگی‌اش دور شوند. گوینده خود را بنده و خدمتگزار محبوبش می‌بیند و از او می‌خواهد که مانند خداوندی در زندگی‌اش حضور داشته باشد. او عاشقانه می‌خواهد که محبوبش مونس و همراهش باشد و در تمام لحظات زندگی، دل او را شاد کند.
خوش بود گر تو یار ما باشیمونس روزگار ما باشی
هوش مصنوعی: خیلی خوب میشود اگر تو همراه و همراستا با ما باشی و در کنار ما در روزهای زندگیمان باشی.
روزکی همنشین ما گردیشبکی در کنار ما باشی
هوش مصنوعی: در یک روز، تو در کنار ما خواهی بود و در شب، در کنارش خواهی ماند.
ما همه بندگان حلقه بگوشتو خداوندگار ما باشی
هوش مصنوعی: ما همه خدمتگزاران تو هستیم، ای خداوندگار ما.
همچو سگ میدویم در پی توبو که ناگه شکار ما باشی
هوش مصنوعی: ما مانند سگی در جستجوی تو میدویم، تا ناگهان تو شکار ما باشی.
غم نگردد به گرد خاطر ماگر دمی غمگسار ما باشی
هوش مصنوعی: اگر لحظهای کنارت باشی، هیچ غمی به سراغ ما نخواهد آمد.
تا دل بیقرار ما باشددر دل بیقرار ما باشی
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل ما در آشفتگی و بیقراری است، تو نیز در دل ما حضور داشته باشی.
تا منم بندهٔ توام چو عبیدتا توئی شهریار ما باشی
هوش مصنوعی: من همیشه به تو خدمت میکنم و مطیع فرمانت هستم، تا زمانی که تو فرمانروای ما باشی.