رباعی شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از شدت درد فراق یار صحبت میکند. او میگوید که با رفتن یار، صبرش تمام شده و از چشمانش اشکهای زیادی جاری شده است. به گونهای احساس میکند که دیگر نمیتواند یار را ببیند و آرزو میکند که هر کس نتواند او را ببیند، نابینا شود.
تا یار برفت صبر از من برمیدوز هر مژهام هزار خونابه چکید
هوش مصنوعی: وقتی که محبوبم رفت، صبر و تحملم از بین رفت و از هر یک از مژگانم هزاران قطره اشک ریخت.
گوئی نتوانم که ببینم بازش«تا کور شود هر آنکه نتواند دید»
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که وقتی به او نگاه کنم، نمیتوانم او را ببینم و از شدت ناامیدی، حقایق را نمیتوانم درک کنم.