رباعی شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و درخشش معشوق اشاره میکند و ابراز ناامیدی و غم خود را از دوری او میکند. او از تأثیر مثبت وصال دیگران و تأثیر منفی دوری معشوق بر خود سخن میگوید و از زردی رویش و سفیدی مویش به خاطر غم معشوق شکایت میکند.
ای شعلهای از پرتو رویت خورشیدرویم ز غمت زرد شد و موی سفید
هوش مصنوعی: ای شعلهای که از نور رویت زاده شدهای، نور خورشید باعث شده است که من از غم تو پژمرده و موی سفید شوم.
از وصل تو هر که بود در جمله جهانبرداشت نصیبی و من خسته امید
هوش مصنوعی: هر کس از وصل تو در جهان بهرهای برد و نصیبی پیدا کرد، اما من همچنان خسته و ناامیدم.