رباعی شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر میگوید که قصد دارد از دنیا و کارهایش فاصله بگیرد و به میگساری و خوشی در میخانهها بپردازد. او میخواهد که مردم از او قطع رابطه کنند و برای این کار، دیوانگی را بهانهای برای خود قرار میدهد.
از کار جهان کرانه خواهم کردنرو در می و در مغانه خواهم کردن
هوش مصنوعی: من میخواهم از دست و پا زدنهای زندگی دور شوم و به لذت بردن از می و مجالس خوشگذرانی بپردازم.
تا خلق جهان دست بدارند ز مندیوانگیی بهانه خواهم کردن
هوش مصنوعی: تا زمانی که مردم از من دور شوند، دلیلی برای دیوانگی میآورم.