رباعی شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به محبوب خود می‌گوید که به خاطر زیبایی و حرکات دلربای او، به دست دشمن گرفتار شده است. او از محبوبش می‌پرسد که چرا خانهٔ دلش را از غم و دردِ عشق به او آگاه نکرده است. به‌عبارت دیگر، شاعر به احساسات و عذاب‌هایی که از عشق و زیبایی محبوبش متحمل شده، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که درک بهتری از وضعیتش داشته باشد.
گفتم صنما شدم به کام دشمنزان غمزهٔ شوخ و طرهٔ مرد افکن
هوش مصنوعی: به معشوق گفتم که با ناز و عشوهات باعث آسیب و درد من شدهای، چون تو با چشمان بازیگوش و موی بلندت قلبم را به درد آوردهای.
گفت آنچه ز چشم و زلف من بر تو گذشتای خانه سیه چرا نگفتی با من
هوش مصنوعی: گفت آنچه از چشم و موهایم بر تو گذشته، ای خانه تاریک چرا با من حرفی نزدی؟