شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و درد جدایی است. شاعر به تصویر زیبای معشوق خود اشاره می‌کند و از این می‌گوید که چگونه این زیبایی، او را عذاب می‌دهد. او احساس می‌کند که این عشق می‌تواند هر کسی را تحت تأثیر قرار دهد و به نوعی او را زخم زده است. شاعر از باد صبا می‌خواهد که بوی دل سوخته‌اش را به معشوق برساند. همچنین، او از ناراحتی و غم ناشی از جدایی و یاس خود صحبت می‌کند و به طور کلی حس سنگینی از عشق و دلبستگی را به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر به وضعیت خود در غم و اندوهی که از عشق به وجود آمده، اشاره می‌کند و از زیبایی و درد جدایی سخن می‌گوید.
ای شده ماه نما دیده بدخوی مرادیده‌ای هیچ‌گه آن ماه جفاجوی مرا؟
هوش مصنوعی: ای ماه زیبا، آیا تو که به زیباییات مشهور هستی، بدرفتاری من را دیدهای؟ آیا روزی به من توجه کردی که به دل جفا و ستم گراییدهام؟
نتواند که کسی را نکشد با آن رویواگذارید به من، آن بت بدخوی مرا
هوش مصنوعی: اگر کسی نتواند دیگران را با چهره زیبای خود جذب کند، خوب است که آن معشوق بدخلق خود را به من بسپاری.
اره گر از پی آن روی نهندم بر سرشانه‌ای دانم کاو راست کند موی مرا
هوش مصنوعی: اگر از روی عشق به تو قدم بردارم، میدانم که تنها کسی که می‌تواند موی من را به حالت درست درآورد، تو هستی.
گفتم این سر به یکی ضربت چوگان بنوازگفت خواهی که تو معزول کنی گوی مرا
هوش مصنوعی: گفتم این سر را با یک ضربه چوگان بزن، او پاسخ داد: اگر میخواهی من را نادیده بگیری، پس گوی مرا رها کن.
ترسم از بوی دل سوخته ناخوش گرددمی‌رسانی به وی، ای باد صبا، بوی مرا؟
هوش مصنوعی: نمیخواهم بوی دل سوختهام ناخوشایند شود، ای باد صبا، بوی مرا به او برسان.
شد ز من سوخته خلقی و ز دود دل منآتشی گیرد هر روز سر کوی مرا
هوش مصنوعی: از من افراد سوخته حال شدهاند و هر روز به خاطر درد دل من آتشی ایجاد میشود که در خیابان من شعلهور میگردد.
گفتی افتاده بمان بر در من، چون خیزم؟خاک ناخورده هنوز این سر و پهلوی مرا
هوش مصنوعی: گفتی که بر در من بایستید، وقتی من بلند شوم؟ هنوز این سر و کنار من به زمین نرسیده است.
بس‌که گرید ز غمت، روی به زانو خسرو؛بیم زنگار شد آیینه زانوی مرا
هوش مصنوعی: به خاطر غمت چنان نگران و حزین شدهام که مثل خسرو، زانوهایم زنگار گرفته است، و آیینه زانوهایم هم پژمرده و غمگین است.