شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد دل عاشقانه است. شاعر از حالت ناامیدی و جان‌برلب‌بودن خود سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند. او به زیبایی معشوق اشاره کرده و از نغمه‌ها و هنرها سخن می‌گوید. در نهایت، او به احساسات و تب و تاب عشقی اشاره دارد که در وجودش می‌جوشد و بیان می‌کند که عشق فراتر از توصیه‌ها و نصیحت‌های عقل است.
جان بر لب است عاشق بخت آزمای رادستورییی به خنده لب جانفزای را
هوش مصنوعی: عاشق در حالتی قرار دارد که جانش در حال خروج است و به خاطر عشقش، به دنبال فرصتی است تا با خندهای دلنشین، روح و جانش را احیا کند.
خون مرا بریز و زخونابه وا رهانخیریست، این بکن ز برای خدای را
هوش مصنوعی: این بیت به این معنا است که از خون من بگذری و به جای آن، از درد و رنجی که به خاطر آن دچار شدم رها شو. این کار را به خاطر خدا انجام بده که در آن خیری نهفته است.
گفتی به مهر و مه نگر و ترک من بگویاین رو که داد مهر و مه خودنمای را؟
هوش مصنوعی: گفتی به زیبایی خورشید و ماه نگاه کن و به من پشت کن. بگو این چه کسی است که زیبایی خود را به نمایش میگذارد؟
زان شوخ چون وفا طلبم من که بر درشهرگز ز ننگ می نگرد این گدای را
هوش مصنوعی: من از آن محبت و وفا میخواهم که آن دختر شوخ، هرگز به خاطر شرم و حیا به این گدا نگاه نمیکند، حتی وقتی که به در門ش مراجعه میکنم.
واگشتی، ای صبا، چو بر آن کوی بگذریآسیب بر چه می زنی آن بوسه جای را
هوش مصنوعی: ای نسیم، هنگامی که از آن کوچه عبور میکنی، چرا به جای آسیب زدن، باید بر آن بوسه گلی بیفکنی؟
مطرب، بزن رهی و مبین زهد من، از آنکبر سبحه منست شرف چنگ و نای را
هوش مصنوعی: ای مطرب، ساز را بزن و به زهد و عبادت من نپرداز؛ زیرا مقام و فخر من بر ساز و نوا از ذکر و تسبیح من بالاتر است.
نازک مگوی ساعد خوبان که خرد کردچندین هزار بازوی زورآزمای را
هوش مصنوعی: به نازکی و لطافت بازوهای زیبا نپردازید، زیرا همین لطافت میتواند قدرت و توان بسیاری از پهلوانان را شکست دهد.
ای دوست، عشق چون همه چشم است و گوش نیستچه جای پند خسرو شوریده رای را
هوش مصنوعی: ای دوست، عشق همانند چشمی است که همه چیز را میبیند اما گوش ندارد، پس چه نیازی به نصیحت خسرو دلتنگی است که نمیتواند بشنود.