شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به شدت تحت تاثیر چشم‌ها و ابروی معشوق قرار گرفته و احساس می‌کند که این زیبایی‌ها جان او را می‌برند. او در توصیف خط و زلف معشوق، به سوزش و عذابی که این زیبایی‌ها برایش ایجاد کرده‌اند، اشاره می‌کند. شاعر همچنین بیان می‌کند که نوشیدنی‌اش خون و درد ناشی از عشق است، و در نهایت اشاره می‌کند که دلش به سمت معشوق می‌تپد و این عشق غیرقابل کنترل است.
چشمم که بر روی تو فتاده ستبر آفت خود نظر نهاده ست
هوش مصنوعی: چشمانم که به تو خیره شدهاند، به خود آفت و آسیب نگاه کرده‌اند.
راهیست برای بردن جانابروی کجت میان گشاده ست
هوش مصنوعی: راهی وجود دارد که با کمک ابروی کج تو میتوان جان را از دست داد و در این مسیر، گشایش و آسایش زیادی وجود دارد.
خط تو درونه مرا سوختشک نیست کز آفتاب زاده ست
هوش مصنوعی: خط تو درون من را سوزانده است، شکی نیست که این احساس به خاطر تابش آفتاب است.
زلفت سر و پا شکسته زانستکز سرو بلند او فتاده ست
هوش مصنوعی: موهای تو به قدری زیبایند که حتی درهم و برهم شدن آنها هم نشان دهنده تأثیر عمیق و زیبای قامت راست و بلند توست.
انصاف من شکسته بستانزان طره که داد ظلم داده ست
هوش مصنوعی: عدالت و انصاف من تحت تاثیر آن موی بلند و زیبا قرار گرفته است، چرا که آن زیبایی به گونهای ظلمی بر من روا داشته است.
گفتی ز لبم بنوش بادهخون می نوشم، چه جای باده ست
هوش مصنوعی: گفتی که از لبم باده بنوش، اما من به درد و رنجی که تجربه میکنم، همچون نوشیدن خون مینوشم. پس باده چه جایگاهی دارد؟
خسرو ز تو بی قرار با تستدل را چه کنم که خود مراد است
هوش مصنوعی: خسرو (پادشاه) به خاطر تو بیقرار است، اما من چه میتوانم بکنم که دل خودم هم در آرزوی توست.