شمارهٔ ۱۷۶

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر است. شاعر از زیبایی معشوقه‌اش، زلف تابدار و چشمان خمارش صحبت می‌کند و ناآرامی دل خود را بیان می‌کند. او از وعده‌های وفا که ممکن است از معشوقه‌اش برآورده نشود، می‌گوید و از درد فراق و گمشدن معشوقش در باغ‌ها و جویبارها می‌پرسد. شاعر می‌خواهد با گریه‌اش، یادگار درد و غم عشقش را حفظ کند و تأکید می‌کند که زندگی‌اش صرف عشق و بی‌قراری است. در نهایت، به هر نوع شادی که از عدم وفای معشوق ناشی شود، بی‌ارزش و حرام می‌داند. همچنین، او به خود و دیگر عاشقان یادآوری می‌کند که عشقش مانند خسرو و شیرین، دیوانگی و عشق را به اوج می‌برد.