شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی زیبایی و تاثیر چشمان معشوق بر دل عاشق است. شاعر با توصیف دلنوازی و نقش چشمان معشوق در احساساتش، به ناتوانی خود در برابر محبت و زیبایی او اشاره می‌کند. او به غم و اندوهی که در دل دارد می‌پردازد و از شمع به عنوان نماد سوزش و درد یاد می‌کند. در نهایت، به جنبه‌ی افسانه‌ای عشق و نیازهای عاطفی‌اش اشاره می‌کند، و از معشوق می‌خواهد که به خواب برود تا از حالت مستی و عشق به دور شود.
چشمت که میان خواب نازستیا رب که چه شوخ و دلنوازست
هوش مصنوعی: چشمانت در حالت خواب و ناز به چه اندازه بازیگوش و دلپذیر است!
هر لحظه ز نیش غمزه توصد رخنه به روزه و نمازست
هوش مصنوعی: محبت و زیبایی تو به قدری تاثیرگذار است که هر لحظه کمر همت به عبادت و روزه میبندم، اما نمیتوانم از فکر و یاد تو خارج شوم.
خونها همه خورد، این چه شکل است؟دلها همه برد، این چه نازست؟
هوش مصنوعی: تمام خونها را به زمین ریخته است، این چه وضعیتی است؟ دلها را همه به دست آورده است، این چه ناز و عشوهای است؟
محمود به خاک شد هنوزشدل سوی کرشمه ایازست
هوش مصنوعی: محمود به زمین افتاده و هنوز دلش به سمت زیبایی ایاز میکشد.
شبها غم خود به شمع گویمکو نیز ز محرمان رازست
هوش مصنوعی: شبها غم و دلخوشیهایم را به شمع میگویم، زیرا او هم یکی از کسانی است که رازها را میداند.
سوزنده کسیم نیست جز شمعکان سوخته سر گدازست
هوش مصنوعی: ما تنها سوختگان و دردمندانی هستیم، مانند شمعی که در آتش خود میسوزد و ذوب میشود.
فریاد رسی که در همه وقتبر غمزدگان در تو بازست
هوش مصنوعی: کمک رسانی که همیشه آماده است تا به دلتنگان و غمزدهها یاری دهد.
جانا، تو به خواب شو که مستیافسانه عاشقان درازست
هوش مصنوعی: عزیزم، تو بخواب که داستان عشق و دیوانگی عاشقان بسیار طولانی و پر از ماجراست.
سوز دل و آب چشم خسروبپذیر که از سر نیازست
هوش مصنوعی: خسرو دلش پُر از درد و چشمانش پر از اشک هستند، این احساسات بیانگر نیاز عمیق او به محبت و همراهی دیگران است.