شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و می‌گوید که هر ویژگی از زیبایی‌های او به نوعی دلخواه و خاص است. یک مو می‌تواند هزاران خطر و دلبستگی به وجود آورد و روی معشوق هزار نام زیبا دارد. قد بلند او در باغی همچون سرو مشخص است و به زیبایی‌اش قوت می‌بخشد. اگرچه ماه به زیبایی او ناتمام است، اما چهره معشوق تمام و کامل است. زلف سیاه او به‌عنوان دام برای دل خلق به شمار می‌رود و لب بوسیدنش به عنوان حرام دیده می‌شود، اما در واقع دل را از آن خود می‌کند. شاعر در آخر بیان می‌کند که از او انتظار ندارد که با کسی دیگری هم‌پا باشد و به خاطر زیبایی او، دلش فقط به او وابسته است.
یک موی ترا هزار دام استیک روی ترا هزار نام است
هوش مصنوعی: یک موی تو می‌تواند سبب ایجاد هزاران مشکل و دام باشد و یک چهره و ظاهر تو می‌تواند به هزاران نام و عنوان متفاوت شناخته شود.
زان سرو به بوستان بلند استکز قد تو قایم المقام است
هوش مصنوعی: از آن درخت سرو که در باغ قد بلند است، میتوان فهمید که به خاطر قامت زیبای تو، درخت به طور پنهانی ایستاده است.
گر مه به تو ناتمام پیوسترخسار تو، ماه من تمام است
هوش مصنوعی: اگرچه صورت تو ناتمام و ناقص است، اما برای من همچنان کاملترین زیبایی است.
زلف سیهت فتاده در پایبهر دل خلق پای دام است
هوش مصنوعی: زلف سیاه تو بر زمین افتاده و این باعث شده است که دلهای مردم به دام عشق تو بیفتد.
دانا لب تو، اگر ببوسدفتوی ندهد که می حرام است
هوش مصنوعی: اگر دانایی لب تو را ببوسد، بر او قضاوت نکن که این کار حرام است.
می بگذارد دل از تو، زیراکتو آبی و آن سفال خام است
هوش مصنوعی: دل از تو میگذرد، زیرا تو مثل آب هستی و آن دل مثل سفالی ناپخته است.
خسرو به تو هم عنان نخواهمزین توسن چرخ بدلگام است
هوش مصنوعی: من هرگز اجازه نمیدهم که سوار بر این اسب چرخ زمان، با تو همقدم شوم، زیرا تغییر و تحولات زندگی به مانند حرکت چرخهاست.